Gewoon halveren die hap...

Momenteel is de strijk weer zoals ergens eind november... alleen had ik toen niet door wat ik nu wel door heb... het zijn gewoon twee seizoenen door elkaar en dan raak ik het overzicht kwijt.

Want... Kijk... in maart werd het spontaan zomers... en trok ik de voorjaars- en zomerkleding weer uit de lades... Die werden gedragen en kwamen in de was en dus in de strijk... Opeens was het weer herfst... en werd de wintergarderobe weer gedragen, in de was geplonst en weer in de strijk... en als je dan niet goed bij bent. Ippies is al een tijdje niet ècht goed bij... dan heb je plotsklaps weer een berg en hang ik het van ellende maar weer in inloopkast zodat ik er niet continue mee geconfronteerd wordt.

Misschien een beetje stom om het als oplossing ergens op te bergen waar je het niet ziet, maar er zijn soms momenten dat ik niet "Ook dat nog!" wil denken.

Vorige week heeft meisje van 9 haar kledingkast eens doorgespit, de oudste twee hebben dat al gedaan, maar hebben ietwat minder groeistuipen en dus minder schokkende maatverschillen. Voor meisje van 9 kijk ik ook nog in de te klein geworden kleding van meisje van 14, dus... het is ietwat onoverzichtelijker. Het lijkt en héle berg, maar... niet alles ik kompleet. Want er zijn her en der wat onderdelen in de kliko terrecht gekomen wegens het niet meer hebben van een OK-stempel! Wat ga ik daarmee doen... iets erbij zoeken (wordt je soms gèk van!), op Marktplaats zetten (kan, maar ook daar wordt ik soms crazy van, omdat men wel bied, maar vervolgens niet meer reageert). Of beland het in de kledingbak of Kringloop, zodat iemand anders er misschien iets mee kan doen... Meestal het laatste, zie antwoord bij Marktplaats.

Dus mijn strijk is erg... maar eigenlijk is de helft voor nu en de andere helft voor het koudere seizoen. Dus... ik denk dat ik dat koudere seizoen-gedoe er maar uitvis, in kasten en bakken plof van de eigenaar en de "nu" helft strijk....

Maar niet vandaag....

WAAAAAAH... wáár ben ik???

Ik stapte vanochtend nietsvermoedend in mijn tuut. Ik tufte er een eindje op los... heerlijk zonnetje... werd wel steeds een beetje warmer, want ik heb geen airco in mijn tuut. Ineens was er een file... en ik zat op de rechterbaan... en daar bleef ik gewoon. Ik ben geen filerijder, die constant van baan switcht. Ik zat achter een vrachtwagen... normaal heb ik liever uitzicht, maar ach... Ineens zat er een idioot aan mijn bumper, die blijkbaar wilde kijken of hij de dooie vliegen kon gaan tellen op mijn bumper...

Die zat letterlijk steeds bijna óp mijn bumper, aangezien ik zijn ramenzwiepers amper door de achterruit zag, moet hij behoorlijk dichtbij zitten. Het was niet zo, dat dit exemplaar, een achterlijke idioot, aan het sms'-en of telefoneren was, nee meneer Flipketel kijkt voor zich uit, gewoon, zonder blikken of blozen tuft hij steeds net te dicht op mijn bumper, want hij moest af en toe behoorlijk remmen, gezien de schudmodus van zijn tuut!

Als ik ergens NIET tegen kan, is het wel dat ik mijn achterkant ook nog eens in de smiezen moet houden. Het moet toch voldoende zijn als iedereen de voorkant in de gaten houdt en er overal netjes ruimte tussen zit... Niet met deze halve gare... Ik zorgde er nu steeds voor véél ruimte vóór me te hebben, zodat áls ik zag dat hij weer in de schudmodus ging ik nog een stukje vooruit schoot, want als die idioot me aan zou rijden en ik aan de kant zou moeten, zou ik meneer zijn oren effetjes wassen en niet zachtzinnig (nooit letterlijk nemen, maar de emotie spreekt hè! Want ik heb wel een grote klep, maar een klein hartje... en schiet wel uit mijn slof, maar handjes blijven thuis)!! Dus... voorkomen is beter dan genezen...

Maar... grumblegrumblegrumble... door die ezel achter me... had ik de borden niet in de gaten gehouden... en door de vrachtwagen had ik ook niet veel uitzicht vóór me... ontsnappen naar links ging ook niet, want we gingen tergend langzaam, dat ik gewoon géén gelegenheid kreeg om een snoekduik naar links te nemen... Zucht. Maar op een gegeven moment ging de weg omhoog, dus ik dacht Aaaah, daar komt de redding, bijna bij de afslag... maar... dat was dus niet zo. WAAAAAAH.... ik was al vóórbij de afslag... maar oké... dan nemen we toch de volgende... maar dat was geen afslag naar plaatsje X... maar gewoon een splitsing van A12 in een A12 en A27 (ik geloof dat het dit nummer was)... Ieks... ik blijf toch maar effe op de A12... tuf tuf tuf... op een gegeven moment zie ik Oberhausen... IEKS.... daar moet ik toch ècht niet heen... WAAAAR BEN IK?? Ik kijk waar de afdeling rechts naar toe gaat UMC... Uithof... Hm... klinkt bekend... Ik zoeftem, neem een snoekduik naar rechts...

Ik beland in een kleine file, doordat tuten van links naar rechts willen en tuten van links naar rechts, maar die Zoeloekip achter me ben ik tenminste kwijt... Sjucht... ogen zijn inmiddels loeigroot van allertheid... Ik rij gewoon maar richting UMC en ik merk wel hoe of de wat, want hier kan je tig banen kiezen... beetje lastig als je niet weet wát je moet kiezen.

Uiteindelijk kom ik bij de afdeling dieren bij het UMC, waar ik kan keren en even rustig mijn volgende stappen ga bedenken... ondertussen bárst ik van de dorst... óók dat nog! Maar ik wil weer weten waar ik wèl ben en ga weer rijden. De weg weer terug, van waar ik vandaan kwam, want daar was de snelweg en daar moet ik weer op, maar dan de andere kant op. Ik zie van alles staan en ineens ook "Andere richtingen" (of zoiets)... díe ga ik volgen, dan kom ik vanzelf wel bij iets wat ik wel weet. Ineens staat er bij "Andere richtingen" ook het teken van de snelweg... Oogjes worden nóg een stukje groter, kan dat, JA dat kan! Even later zie ik een bord met Den Haag, ah... dat is de goede kant op... even later is Den Haag eraf en staat er Rotterdam... ook goed. Maakt mij niet uit. Weer even later staat er Den Haag èn Rotterdam... die bordenmaker weet ook niet wat hij wil, maar goed ik weet zeker dat ik goed zit.

Pffff... even later, hè, hè zie ik Woerden op het bord staan, want ik wil toch naar mijn werk. Eerst wilde ik alleen maar naar huis, maar nu toch even langs Woerden want ik móet bij de drukker mijn spullen ophalen, anders moet dat morgen... en morgen is het vrijdag... en heb ik vrij, je weet wel... balans en zo in werk, huishouden en me-time... en dat ben ik niet van plan op te geven door zo'n galjakker...

Even later sta ik voor een stoplicht, samen met nog een paar auto's voor en achter mij. Even later krijgen we groen en rij ik rustig achter een stel auto's aan. We hobbelen netjes door groen... ik ook... komt er ineens een idioot van links... door het ROOD. Ik heb GROEN!!!... en de auto achter mij ook, want die rijdt nog achter me en wordt gevolgd door nog een auto... Tuuterd die badgast ook nog als een gek... de auto achter me tikt op zijn voorhoofd naar die gast die van links komt.

Dit laatste grapje zorgt er voor dat ik denk dat ik vanmiddag bij het naar huis gaan maar op de rechterbaan geplakt blijf zitten en in truttentempo naar huis zoef, ik heb vandaag geen goeie Tuutdag...

Uiteindelijk niet in truttentempo naar huis getufd... maar eh... ik ben bedacht op enge mannetjes die vliegjes willen tellen!!!

Girly girly...

Dit is de smaak en stijl van meisje van 9... lekker girly girly

Het is of was vandaag weer een fijne woensdag... Alleen niet hélemaal vrij, want er stond een interview op het programma... Maar dat was maar een half uurtje en daarna vlug naar huis... en daar stond mijn projectje waar ik al een héle week rijkhalzend naar aan het uitkijken was... Het knippen van een zwierjurkje voor Ukkepuk...

Tsja... vrijdag komt de schoolfotograaf en dan zorg ik meestal voor wat nieuws voor op de kiek... Negen van de tien keer zelfgemaakt. Deze keer heeft ze álles bepaald. Van het stofje... appeltjesgroen met roze roosjes... tot het modelletje de Elodie van FM. Ook welke lengte ze wilde, enkellaags of dubbellaagse rok, welk mouwtje. Je kan kiezen uit drie mouwtjes of striklinten op de schoudertjes. Ook was de wens van mevrouw dat er een paar extra rokbanen in komen "Heb je véééél stof mama?? Of niet?? Ik had bijna 3 meter, dus riant... Meisje wilde extra wijd, dat zei ze terwijl ze naar mijn klokrokje wees, ook zelfgemaakt, en héél wijd. De jurk wordt nu ca. 5 meter wijd... Ze wilde geen sierbandje onder het bovenlijfje, maar een ècht striklint van knalroze fluweel en bij voorkeur géén rits. Doordat ik twee banen extra heb, heb ik wijdte om te smocken op de rug en de dame de ruimte om in en uit de jurk te glippen!

Alles is UWYH, dus de jurk kost me niets, alleen maar een aantal uurtjes achter de machine... Na het knippen heb ik het jurkje gelockt, en de rokbanen en het lijfje zitten in elkaar, nu moeten die twee delen op elkaar komen, striklint vast en dan is het klaar en dat ga ik morgenmiddag doen... Ik ben zó benieuwd hoe die wordt, doordat ik er wat aan veranderd heb is het altijd weer een verrassing hoe het wordt.

Kledingmenu...

Vanochtend las ik een blogje bij Aline over dat haar zoontje Rob (autistisch) absolúút geen shirtjes met korte mouwen aanwilde en zij er een sublieme oplossing voor had. Nu mijn oudste (Asperger) heeft ook iets typisch met kleding. Toen hij klein was maakte het niets uit wat ik voor hem kocht, als het maar vrolijk van kleur was, hij trok het zó aan... Maar langzamerhand, zijn er toch allerlei wijzigingen in het kledingmenu gekomen.

Geen zelfgebreide kriebeltruien van mijn moeder... Nu een kriebeltrui zou ik ook niet aanwillen, dat even terzijde), maar mijn moeder probeerde het nog een keer, met zachte katoen... nee... zit niet lekker, zit niet goed.. De hals was te ruim en hij zwom in de trui, dus afgekeurd!

Daarna de capuchons... "Nee, dat zit als een prop in mijn jas...". Ook al trok ik het capuchonnetje eruit, zodat het op zijn jas lag... Néé, moest niet... Sjucht laat het nu net in de mode zijn en géén trui of vest te bekennen zonder capuchon. Maar gelukkig maak ik zelf veel kleding en er was een nieuw soort stof op de markt gekomen, ergens in 2000 of 2001 of zoiets, Fleece... Met mijn mannetje naar de stoffenwinkel gegaan... hij mocht eerst gaan voelen, hij mocht het zelfs langs zijn gezicht drapperen om te testen of het kriebelde of wat dan ook.\

Nou stofje was gelukkig, pfew, goedgekeurd. Vanaf die tijd maakte ik elk jaar twee truien en toen  hij ouder werd ontwierp hij zelf zijn truien en ik maakte gewoon wat hij wilde. Ondertussen kwam er een kwaaltje bij... absoluut géén ritsen meer. Bij het zitten gingen die hélemaal bol staan tegen zijn tafeltje... en dat irriteerde hem... Dus vesten... adieu!

Tsja... mijn oudste is nogal een spriet, zeg maar gerust getailleerde spijker, en alle spijkerbroeken waren te wijd, ook diegene die "slank" zouden vallen. Toen ben ik ook die broeken zelf gaan maken, met van die windvangers in de pijpen. Allerlei sierstiksels, zakken en bllll-toestanden. Want leuk vind ik broeken naaien niet. Ineens kwam er een merk op de markt dat wel slank viel... Pfff... zegge en schrijven 3 jaar rust gehad van de afdeling broeken. En ineens was de maattabel veranderd, want kinderen werden dikker, dus de broeken weer wijder... Grrrr dan heeft je slanke kind gewoon een plofkont, géén gezicht.

Ik ging weer broeken maken, maar meneer wilde nu eenvoudiger. We waren een aantal keren naar Italië geweest en hij wilde een "Italiaans pak". Dat is in de zomer een eenvoudige wit linnen broek met een soort jasje/blouse erop van dezelfde stof. Héél eenvoudig van snit... ging perfect. De winterversie maakte ik van spijkerstof en van een stoere rib...Tot zijn twaalfde heb ik dat gedaan, ineens ging hij groeien en halleluja... hij werd ietsiepietsie dikker en toen vonden we per ongeluk Cool Cat. Die heeft redelijk sluike broeken... Ze zakken nog steeds af, maar is met ceintuur acceptabel en in de winkel gekeken of er een plofkont te bekennen was... gelukkig niet!

Ook hadden ze slanke shirts en overhemden èn nog leuk met gekke teksten op de shirts en de overhemden waren lekker knal. Precies hoe hij ze wil hebben slanke snit en vrolijk van kleur. Ik heb járen gewoon alles voor hem in die winkel gekocht. Ik weet waar hij van houd en ik heb nooit iets terug hoeven brengen... Dat ging een vier jaar goed... tot dit voorjaar... (de broeken zijn gelukkig nog wel goed en in een slanke snit).

Alle overhemden kregen een houthakkerslook met een vréselijk ruitje in vale kleuren. Alles was in één keer 3 keer niks. Te wijd, geen èchte kleuren en een ruitje... Heláás niet alleen in déze winkel, maar in een héleboel winkels... en mégawijd... Hij paste er soms wel drie keer in... Hij heeft lengtemaat 176... maar de lengte is gelijk ook de breedte... Dan is het wéér zoeken naar iets anders. H&M had kleurige overhemden, volgens de tekst die erbij stond slanke snit. Hm slanke snit???... oudste past er twee keer in... qua taille, schouders zitten goed, mouwen 1cm groeiruimte. Dus die konden retour.

Verder gezocht op internet... Oudste ook druk zoeken. Ineens kwam hij op een buitenlandse site waar je overhemden op maat kan laten maken. Zelf bepalen welke stof, welke kleur stof, welke snit, wat voor kleur knoopsgaten, wat voor soort knoopsgaten, wel of geen borstzakje(s), welke manchetten, welke kraag... hoe je de zoom wilt laten lopen, noem maar op. Hij kon ook nog een eigen logo of naam op laten zetten.... Dat is natuurlijk kolfje naar zijn hand, want hij vertelde mij járen hoe en wat hij wilde hebben en als er dan zoveel mogelijkheden zijn en álles kan... Dus hij heeft een overhemd ontworpen, er is een account aangemaakt, ik heb hem opgemeten en de maten blijven in je account bewaard... en toen was het spannend!!

Het duurt een maand, en toen kwam een plat doosje met twee overhemden erin... en het zit perfect!! Dus hij heeft nu overhemden uit het buitenland, ik ben zelfs iets minder kwijt dan in Nederland, hij heeft een uniek exemplaar en de lol van het ontwerpen...

Misschien denk je, wat een gedoe en misschien zelfs wat een verwend mannetje... Nee, dat vind ik niet. Ook een slanke spriet mag kleding hebben dat goed zit. In de kledingindustrie wordt er té gemakkelijk gedacht... "Als iedereen er maar in past is het goed...". Bij hem zat alles mégawijd, los, slobberde... dat zou je zelf toch ook niet willen... dus dan kruip ik graag achter de naaimachine... zelfs om broeken te maken...

Ik heb wat bedacht!... Achter de naaimachine??... Weer "naai"-les??

Ja... van te voren eens bedenken, wat deze week "Mijn kastje" om schoon te maken. Mijn ergenis nu is de gang... Ik ging vanochtend even de woonkamer aanvallen met de stofzuiger, want de vogel en het konijn waren aardig bezig geweest. Dus effe stofzuigen... en ja... de gewoonte is om na de woonkamer ook even de gang erbij te pakken en ik deed de deur open... zonnetje scheen op de vloer grrrr... die moet nódig worden schoongemaakt. Ik stond gelijk stil en keek om me heen. Het is geen zooitje... het is gewoon vies!! De vloer, de deuren, de buizen naar de radiatoren toe, de side table... Ik heb het niet over de trap, want die is dan voor een volgende keer. Het moet wel passen op één dagdeel!!

Het stoorde me zo, vooral de vloer, dat ik gelijk dacht... die is voor deze week. Dus dat is nu van te voren al bedacht.

Nu bedacht ik nog wat, want ik had mijn moeder gisteren of eergisteren aan de lijn, dat weet ik niet meer. We zaten lekker te kwekken, over de nieuwe Knip, wat ik van plan was voor mezelf te gaan maken, want dat lukt in de zomer makkelijker dan in de winter... Ook raak ik lekker gemotiveerd als ik zo'n ochtendje op de planning heb staan, dan doe ik veel meer en daar ben ik altijd héél blij mee. Nu moeders vertelde dat ze zelf een leuk topje had gezien en dat wilde gaan maken... Ze was helemaal enthousiast, alleen was ik blijkbaar niet snugger om haar gelijk voor te stellen weer eens wat samen te fröbelen. Dat deden we vroeger vaak, tot dat zij en mijn zus geen zin meer in de naaimachine had. Ze had nog wel een nieuwe luxere machine gekocht, maar er is zegge en schrijven één jurkje op gemaakt en die is volgens mij nog niet af, want het beleg moet nog worden vastgezet.

Maar ja... Ik kwam vandaag ineens op het plan, omdat ik op de woensdag nu vrij heb, om dat in te vullen als een me-time ochtendje en het leek mij wel leuk om weer eens samen met mijn moeder met een bakkie leut wat te rommelen, ze leek toen ik haar gisteren (of eergisteren) belde heel enthousiast. Dus ik belde haar vanmiddag op om te vragen of ze zin had om op een woensdagochtend wat te rommelen of kwebbelen. Ik kom haar dan gewoon halen nadat ik meisje van 9 naar school had gebracht, of iets later, maakt niet uit en ik breng haar ook weer thuis...

Het antwoord was... "Ja, maar dat komt later wel een keertje, als ik niet zo moe ben". Zucht... ze is altijd moe, net als ik, maar om dan maar niets te doen... Ik wordt daar sacho van. Plus bij het maken van kleding, zit je het gros van de tijd op je platte gat... Je hoeft niet te lopen, te staan (behalve bij het uitraderen en knippen dan, maar dat is in het begin). Ze wordt opgehaald en teruggebracht... Even later zei ze dat ze het misschien wel zou bekijken vlak voor "een" woensdag (over een tijdje)... of het haar zou lukken... en dan zou ze me bellen... Sjucht, daar is ook geen lol aan... Kan ik elke week een telefoontje verwachten of ik ga er op zitten wachten of ze wel of niet wil komen... Ik had het beter niet kunnen vragen, want ze zegt zoals altijd op wat ik of wie dan ook van mijn gezin vraagt "Nee". Alleen nu niet letterlijk...

Ik zat buiten in het zonnetje te bellen en toen ik naar binnen kwam om de telefoon terug in de oplader te zetten vroeg manlief wie ik had gebeld. Dus ik zeg "M'n moeder... of ze zin had om op woensdagochtend wat te komen fröbelen... want ze vertelde pasgeleden dat ze een leuk topje had gezien en eigenlijk wel weer wat wilde maken... Haar antwoord was dat ze dat niet nu wilde gaan doen maar láter..."

Manlief zei gelijk... Je wéét toch onderhand wel dat ze overal nee op zegt. Dus ik "Maar ja... toen ik haar belde gisteren (of eergisteren) vertelde ze dat ze weer zin had om iets te maken... dus... dan maak ik toch een kansje op een "Ja". Manlief schud zijn hoofd en herhaalt dat ik het had kunnen weten... STIK stom gedoe....

Ge snapt dat ik wel lichtelijk baal, niet eens zo zeer, dat ze weer nee zegt, want dat ben ik wel gewend. Maar ik had gehoopt op een JA omdat het, A gezellig is, B ik een doel heb (een stiekeme schop onder 't achterwerkje), C ik mooie kleding maak om te dragen, D... het is ook handig als het doorgepast moet worden iemand anders dan manlief kijkt, want hij heeft er niet zóveel verstand van....

Ooooh... ik zou bijna weer naar naailes moeten gaan om te zorgen dat ik wekelijks efkes gemotiveerd raak en vervolgens blij met het resultaat... Dat heb ik een aantal jaar gedan toen de middelste geboren was en ik mezelf maar niet gemotiveerd kreeg. Ik heb ben er uiteindelijk vijf jaar geweest, totdat de jongste werd geboren... en ik bleef eigenlijk gewoon doorgaan met achter de machine kruipen. Maar dat is de laatste tijd dus niet het geval (althans niet voor mezelf). Maar ik heb helemaal geen les nodig... zónde van mijn geld. Dan zou je zeggen, ga met vriendinnen naaien... Mja... ik heb één vriendin die ook naait, maar die heeft momenteel een inzinking i.v.m. familietoestanden en wil niks geen afspraken aan haar hoofd (ook niet vrijblijvend)..

Voor de rest ken ik geen hond in mijn omgeving die ook naait en het ook nog leuk vind. Sjucht... ik ga mezelf maar een schop onder m'n kond geven... en ienemienemutten... een rokske of een kleedje... wat gaat het worden... Hm... een kleedje met een leuk driekwart mouwtje... of ja... misschien een wijd rokje... Ach... ik zie het wel... ik ga mijn boekjes pakken... en als ik het niet vind teken ik het zelf wel... en anders plof ik wel op de bank...

Grumbledegrumbledegrumble...

Waarom grumbledegrumbledegrumble... Het is bekend dat ik niet goed hoor en dat accepteer ik. Prima! No problem. Ik kan er zelfs prima mee functioneren, over het algemeen dan. Versta ik het niet, dan vraag ik er naar. Blijven mensen vervolgens onduidelijk praten... dan is het niet mijn probleem en kap ik het af (kan natuurlijk niet altijd... maar je snapt wat ik bedoel). Sommige mensen kunnen behóórlijk egoïstisch zijn wat dat betreft of zich te goed voelen om even hun best te doen.

Maar nu is het volgende waar ik werkelijk géén oplossing voor heb.... Nederlandse televisieprogramma's... vooral shows... zoals "Ik hou van Holland", "De jongens tegen de meisjes" en "Wat vind Nederland" of "Nieuwjaarsconferances" of gewoon een andere "Theatershow met zo'n vent met humor op het toneel". Er zijn wel meer programma's hoor, maar deze kan ik nu bedenken. Manlief kijkt graag naar dit soort programma's... en dat is prima, maar ik vind die programma's een nachtmerrie... omdat ik er geen bal van versta.

Het probleem is, dat als er iemand praat, ze niet meer in de camera inkijken, maar naar links of naar rechts, druk gebarend iets laten zien, of er komt een filmpje... of je ziet het publiek in beeld... Mja... dan wordt het een beetje lastig... Nu is het zo dat sommige mensen op de televisie goed en duidelijk spreken zoals Linda de Mol, maar haar gasten bijvoorbeeld niet... Dus je verstaat de vraag best wel... maar de rest???

Bij de Publieke Omroepen kan je nog de ondertiteling van teletext aanzetten, maar daar klopt géén zak van. De woorden die ik dan wel versta of de woorden die ik liplees zie ik dan niet terug in de ondertiteling en dat is héél storend, want er wordt een soort van samenvatting gegeven en de zinnen komen te vroeg of te laat. Wat er dus ècht wordt gezegd... lees je niet. Voor horende is zoiets het beste te vergelijken met... eh... Dat je kijkt naar een Engelse film nagesynchroniseerd in het Duits... dan kijk je ook een beetje van huh??

Het beeld klopt niet met het geluid (de film voor de horende).... in mijn geval, het beeld klopt niet met de ondertiteling (Nederlands programma met teletext voor de slechthorende/dove).

Nu is dat allemaal al vervelend genoeg, maar zoals vanavond vroeg ik tijdens het avondeten of er iets leuks op televisie was... Kreeg ik naar mijn hoofd geslingerd van manlief. Dat alles wat leuk was op televisie ik bagger vond!...

Dan weet ik gelijk hoe laat het is en voel ik me gewoon klóte. Túúrlijk is het niet leuk, dat als jij (de horende zeg maar) enthousiast bent over bepaalde programma's je partner (de slechthorende) er geen bak aan vind omdat 'ie er geen bal van verstaat. Maar dat is voor mij ook niet leuk! Ik wil best wel naar zoiets kijken... Als ik het zou verstaan, maar ik versta het niet zo goed. Ik probeer het heus wel, want hij kijkt per slot van rekening wel naar die programma's en ik zit ook op die bank. Maar na een aantal keer "Hè?"... "Wat zeggen ze?" Krijg ik soms antwoord, maar geregeld ook "Weet ik niet" of "Sssssst!" Welliswaar probeer ik het te volgen, maar toegegeven, ik grijp dan toch ook geregeld naar mijn laptop...

Maar ja... dit is typisch voor een onzichtbare handicap... Als iemand blind is (bijvoorbeeld), zal niemand tegen de blinde zeggen, als hij de wc zoekt,... "Zoek het maar uit waar de wc is"... Maar als je iets niet hoort, is duidelijker en langzamer praten vaak véél te veel moeite. Het zijn trouwens niet alleen vréémden die niet willen meewerken...

Het zal vast af en toe héél storend zijn dat ik het niet versta en dan vraag wat er gezegd wordt... En dat je dat gezeur en gevraag zat wordt. Dus ik vraag er ook niet constant naar...

Maar ik wordt er áf en toe óók héél triest van...

Ik doe het niet express... net zoals die mensen op televisie niet express onduidelijk praten, wéten die veel dat er mensen zijn die slecht horen... Als de kijkcijfers maar goed zijn...

Alweer theeleuten??

Vandaag is het vrijdag... en ik ben weer lekker thuis. Ik heb lekker uitgeslapen. Normaal gesproken zou ik allang op mijn werkplek hebben gezeten. Maar nu... zijn manlief en ik naar de Keramiekdagen gegaan. Niet dat ik dól ben op keramiek of iets wil kopen. Nee we wilden gewoon even eruit, in het zonnetje, maakte niet uit waarheen. En aangezien dit gewoon bij ons in het centrum is... doen we dat.

Door het zonnetje heb ik zin om iets zonnigs aan te trekken en doe een witte linnen broek aan met steekzakken en halfwijde broekspijp. Caramelkleurige stiletto's van gevlochten leer een marine blauw shirt (met goed kletsen van meisje van 14 terug gebietst), daaroverheen een marineblauw voile blouse met geplooide boothals. natuurlijk een bijpassende handtas voor alle zooi, deze keer de lange schouderband gebruikt, pols zit nog steeds in verband, dus ik wil geen tas aan mijn arm hebben bungelen. Mijn haren los, want een zonnenbril als haarband is wel genoeg.

We gaan met z'n tweetjes, want meisje van 14 en 9 gaan saampjes hockeyen en oudste ligt nog te relaxen op z'n kamer, is wel wakker, maar neemt het er lekker van. We gaan met de tuut, want ik heb de afgelopen weken te veel gedaan. In de stad aangekomen is het gezellig druk, maar niet té druk. We lopen langs de kraampjes te kijken wat de mensen hebben gemaakt. Ik zie dat er ook keramieken oorbellen zijn (is dat niet zwaar??).

Er zijn kraampjes waar je allerlei materiaal kan aanschaffen om het thuis ook te doen. Tig kleurtjes pigment om de klei te versieren. Ook zijn er twee kramen waar kindertjes druk bezig zijn met klei en  water. In het midden van de markt staat een podium met daarop twee draaitafels voor het maken van een mooi gelijkmatig rond kunstwerk. Er staan twee mensen bij om het klei zacht te kneeën. De dame gooit haar hele gewicht op de klei om het zacht te krijgen. Halverwege de markt staat er met losse stenen opgebouwde oven waar ze ter plekke gemaakte kunstwerken in de oven bakken, wel met een speciale techniek, want het kunstwerk ligt blijkbaar ergens in en wordt even later afgespoeld met water... Er staat een hele kring van mensen om heen om te kijken wat er allemaal gebeurd.

Als we de ronde helemaal hebben afgemaakt gaan we op zoek naar een fijn zonnig plekje op een terrasje. Manlief neemt een fruitsmoothie en ik een grote Cola Light, want ik heb me een dorst. We zitten lekker te kwebbelen en kijken naar mensen die voorbij komen... Hoewel dat hier natuurlijk niet zo gekleed en flamoyant is zoals je dat ziet in Frankrijk en Italië, dat mis ik hier wel. De mensen hier hebben geen "persoonlijkheid", ze zien er vaak een beetje hetzelfde uit... een beetje saai, maar dat zal hier wel zo horen. (Hoewel het onder de rivieren aanzienlijk anders is....).

Na een uurtje gaan we naar huis en we gaan lekker in de tuin zitten. De dametjes zijn weg en oudste is inmiddels ook aanwezig. Manlief en ik drinken buiten wat, de een op een ligstoel en de ander op een ligbank. We hebben het over de tuin, dat binnenkort de potten weer gevuld moeten worden met éénjarigen. Dat er een roos is gaan hemelen en een andere roos opgebonden moet worden, want de takken met knoppen zijn loodzwaar en zakken helemaal door.

Ik zit al een tijdje met een probleem en bedenk dat ik zo'n machine misschien tweedehans maar ergens moet opduikelen. Het is niet handig om de machine steeds heen en weer te sjouwen van werk naar huis... Al denkend praat ik hard op of ik die misschien van mijn zus mag lenen... Zij doet niets meer aan haar hobby, enerzijds door tijdgebrek en anderzijds doordat ze er niet zo'n zin meer in heeft. Ik heb het namelijk ook druk, maar bij mij kriebeld het als ik een tijd lang niet heb kunnen rommelen. Ik pak de stoute schoenen en bel mijn zus, en vraag haar brutaal of ik die van haar mag lenen... Túúrlijk! Roept ze aan de andere kant van de lijn. Ik vraag of ik hem direct mag komen ophalen. Prima zegt ze... maar hij moet wel een schoonmaakbeurt hebben... Ik roep gelijk géén probleem ik geef hem wel een beurtje.

Zo gezegd zo gedaan, ik spring in mijn tuut en rijd naar de andere kant van de stad. Er is een parkeerplekje voor de deur, dus plof! Ik pak mijn sleutel en doe de voordeur open en loop naar binnen. De woonkamerdeur gaat direct open en mijn zus verwelkomt me. Hier zal je nóóit horen dat je niet op de rotzooi moet letten, want mijn zus is net zo'n lekkere chaoot als ik. De woonkamer is gezellig gevuld, de basis is wit (vloer, muren en plafond) de rest is bont en veelkleurig! Ook lopen er overal katten rond en je moet uitkijken als je neer wilt ploffen op de bank dat je niet op een paar katten gaat zitten, want die zijn net zo zwart als de bank en liggen vaak half onder een paar kussen... en ze kunnen zéér beledigt kijken. Ondertussen is mijn zus een bakkie leut aan het zetten, we kunnen namelijk úren theeleuten en kwekken. Dat hebben we dan ook gedaan, want ik ging geloof ik een uurt of half drie naar haar toe en ik kwam pas om half zes weer thuis binnen zetten, hahaha...

... en morgen... ga ik wéér niet werken. Ik ga kijken bij mijn dochter bij hockey... Het is Hemelvaartweekend... en ik neem mijn rust! Net zoals andere mensen... moet ik ook mijn "vrije" dagen opnemen... ook al heb ik ze niet geordend zoals anderen met hun 25 vrije dagen en nog een zwik ADV of was het ATV dagen... Ik ben er een beetje uit wat dat betreft. Maar eh... mijn eerste èchte vrije dag morgen... daar ga ik toch van genieten!!!